حدودِ وظایف ضابط دادگستری در رعایت حریم خصوصی اماکن

نویسندگان

چکیده

زمینه و هدف: هر انسانی در زندگی خود از حریم خصوصی برخوردار است که دیگران بدون اجازه وی حق ورود به آن را ندارند. انسان فی‎الذات برای خود حدودوثغوری تعیین می‎نماید که تمایل ندارد دیگران بدان راه پیدا کنند. از آنجا که در اکثر قوانین به‌خصوص طبق قوانین جمهوری اسلامی، ورود به حریم خصوصی جز به‌حکم قضایی و قانونی ممنوع است، پرسش اساسی‎ای پیش می‎آید که مفهوم، تعریف، حدودوثغور حریم خصوصی اماکن و شرایط و حدودِ نقض آن توسط ضابط دادگستری در حقوق ایران در مقایسه با حقوق آمریکا و لبنان چگونه است؟
روش تحقیق: این تحقیق از نظر هدف کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. البته در موارد جزئی و حاشیه‎ای نیم‎نگاهی به رویه قضایی هم خواهد شد.
یافته‌ها: حق حریم خصوصی یک حق خدادادی و غریزی است که خداوند متعال در سرشت انسان‎ها قرار داده است و نیز این مهم در قوانین و مقررات جوامع، مدنظر قرارگرفته است. یکی از حوزه‎های سنتی، مهم و بحث‎برانگیز حریم خصوصی، مربوط به حریم اماکن خصوصی است. ازجمله مواردی که امروزه در بحث نقض حق حریم خصوصی پیش می‎آید، تقابل آن با انجام‌وظیفه قوای عمومی و علی‎الخصوص ضابطان دادگستری است.
نتیجه‌گیری: آنچه از پژوهش پیشِ‌رو برمی‎آید این است که قوانین موجود در این زمینه از نقص، ابهام و ناکارآمدی برخوردار بوده و لذا ارائه مفهوم و تعریف دقیق از حریم خصوصی به‎ویژه در حوزه اماکن، تعیین محدوده، اوصاف و شرایط دقیق آن و همچنین تعیین ضوابط دقیق، شفاف و بدون ابهام ورود ضابطان به حریم خصوصی مکانی اشخاص، امری لازم و ضروری است.

کلیدواژه‌ها